Opera Dido en Aeneas

 


De aanleiding!


In 2012 bestaat Canto 30 jaar en wil dit jubileum op een andere wijze vieren dan gebruikelijk. Meestal gaf Canto eens per twee jaar een concert met een repertoire bestaande uit licht-klassieke muziek. Om dat te doorbreken heeft Canto er dit jaar voor gekozen een kameropera van Purcell uit te voeren: Dido en Aeneas, twee geliefden die elkaar vinden en weer kwijtraken.

 

De opera wordt uitgevoerd met het koor dat alleen uit vrouwen bestaat. Deze driestemmige vrouwenbezetting is voor deze opera uniek. De muziek is aangepast aan de mogelijkheden van ons koor. De koorpartijen en de overgangen naar de stukken voor solisten en muzikanten zijn derhalve herschreven door onze dirigent Gerard Leegwater. Samen met solisten en een klein orkest wordt de opera volledig uitgevoerd. De duur is ruim een uur. Een ware belevenis die u niet mag missen!

De opera!

Dido en Aeneas: een opera gecomponeerd door Herny Purcell en geschreven door Naham Tate (vrij gebaseerd op het heldendicht Aeneis van Vergilius).

Samenvatting:  Aeneas, die Troje is ontvlucht, arriveert in Carthago, alwaar Koningin Dido hem op haar paleis ontvangt. Aangemoedigd door haar dienares Belinda, vat zij amoureuze gevoelens voor hem op.
Een groep tovenaressen die de koningin haat, zweert samen om haar geluk te verstoren: zij bedenken het plan een grote storm op te wekken, zodat Aeneas - die, na de nacht met Dido te hebben doorgebracht, nu in het veld op jacht is en zojuist een monster heeft gedood - van de troep wordt afgezonderd, terwijl Dido en haar gevolg terug naar de stad vluchten. Vervolgens spoort de elf van de hoofd-tovenares, vermomd als Mercurius, Aeneas, aan te vertrekken, met de valse bewering dat Jupiter hem beveelt, zo snel mogelijk verder te gaan. Aeneas is immers op weg om een nieuwe stad (Rome) te stichten. Met immense tegenzin en wroeging aanvaardt Aeneas deze opdracht.
Aeneas' matrozen brengen alles in gereedheid om te vertrekken, tot grote vreugde van de tovenaressen. Wanneer Aeneas huilend afscheid gaat nemen van Dido, beschuldigt zij hem van schijnheiligheid; Aeneas wil ten langen leste, tegen het vermeende goddelijke bevel in, alsnog in Carthago blijven, maar Dido stuurt hem kordaat de laan uit. Dido sterft van verdriet. Cupido's dalen neer en strooien rozen op haar graf.

De uitvoering!

Natuurlijk doet het koor Canto zelf mee en als dirigent onze zo vertrouwde Gerard Leegwater. Enkele leden van Canto hebben zelf de regie ter hand genomen zodat de uitvoering net iets meer is dan een statisch concert. Ook de requisieten voor de toneel-scenes en de kleding voor het koor zijn zelf ontworpen en gemaakt.

Er zijn solisten uitgenodigd om de rollen van Dido, Aeneas, Belinda en de heksen te zingen. De gehele opera wordt ondersteund door een muziekensemble. Een verteller is aangetrokken om het verhaal voor de bezoekers toe te lichten. 

 

- - -

DE DIRIGENT

DE VERTELLER

   

 

Gerard Leegwater

Ton Jong

HET KOOR

(klik op een foto voor commentaar)
 
Tineke Venderbosch
Sopraan  
Henny Séveré
Sopraan
Marian Hooijenga Sopraan
Tineke van Baar
Sopraan
 
Atie Nierop
Sopraan
Nans Bruinsma
Sopraan
Ingrid van den Berg
Sopraan
Nel Wolthuis
Mezzosopraan
 
Jannie Wanink
Mezzosopraan
Ageeth Zuurbier
Mezzosopraan
Lia Rienks
Mezzosopraan
Loekie Gils
Mezzosopraan
 
Hennie Kruis
Alt
Marieke Scheringa
Alt
Tiny de Wilde
Alt
Jeanette van der Molen
Alt
 
       

 
     

 

Tineke Venderbosch: Het is een feest om in het mooie kerkje van Schagerbrug te zingen. Heerlijke akoustiek en zeer sfeervol. Kortom: ik word er altijd blij van. Bovendien is het erg gezellig met de vrouwen van Canto.

Henny Séveré: Het is heel fijn om met elkaar naar iets toe te werken. In dit geval is dat "Dido en Aeneas".

Atie Nierop: Ik ben na jaren opnieuw lid geworden van Canto omdat zingen ontspanning is voor mij. Ik ben blij dat dit in ons eigen dorp mogelijk is. Ik voel me weer helemaal thuis bij Canto.

Nel Wolthuis: Ik houd van zingen en iets nieuws met elkaar instuderen vind ik een uitdaging. Het contact met elkaar is prima en werkt zeer ontspannend

Jannie Wanink: Al veel gezongen in 30 jaar "Canto", maar Dido en Aeneas is wel héél apart.

Ageeth Zuurbier: Sinds 2004 zing ik bij Canto en had niet eerder bij een koor gezongen. Het repertoire van Canto trok mij direct aan en voelde mij er thuis. En heel leuk om te ontdekken dat we groeien wat betreft zang en uitstraling!

Lia Rienks: Zingen zorgt bij mij voor een stuk ontspanning. Dit koor spreekt mij aan omdat we tijdens de repetities altijd heel serieus en met veel inzet bezig zijn, om vervolgens in de pauze samen gezellig bij te praten. 

Marian Hooijenga 

Tineke van Baar

Nans Bruinsma

Ingrid van den Berg

Loeki Gils

Hennie Kruis

Marieke Scheringa: Zingen is leuk en het wordt genieten wanneer stukken, na veel oefenen, mooi gaan klinken; wij gaan daar voor!

Tiny de Wilde

Jeanette van der Molen: Canto betekent heel veel voor me, eigenlijk steeds meer. Ondanks alle woorden die ik in me heb, kan ik dat niet verder uitleggen (en al helemaal niet in twee zinnen).

Mathilde Maas: Van zingen word ik blij.

HET MUZIEKENSEMBLE
 

Eerste viool: Stijn Schmeddes
Tweede viool: Marleen Zoutman
Altviool: Laurens Moreno
Cello: Jamie McLaren
Clavecimbel: Gerard Leegwater

 

Marleen Zoutman
Tweede viool
Jamie McLaren
Cello
Stijn Schmeddes
Eerste viool
Laurens Moreno
Altviool


 

 

EVALUATIE - HEIMWEE NAAR DIDO
 

Zo erg? Nou ja, heimwee, heimwee is misschien niet het goeie woord, maar nu ze is begraven en Aeneas ongetwijfeld zijn dagen vult met rouwen, zijn wij de achtergebleven eenzamen, zoiets. Ik hield van haar en van hem en ik hield van hun geschiedenis. En zeker ook van onze plaats er in. En ik hou van de rijkdom die dat heeft opgeleverd.

De rijkdom van de eeuwige roem, bewaard in het archief van ons collectieve geheugen en in het archief van het Noord Hollands Dagblad. En dat is rijkdom. Mevrouw Noor Hartsuiker vatte het in haar recensie mooi samen: “Het publiek had een prachtmiddag, en de muzikanten ook.” Dat wij een prachtjaar hadden, daar had ze misschien wel weet van maar ze had er niet in gedeeld dus kon ze daar niks over schrijven en daarom doe ik dat.

Dido ging voor ons leven toen de liedjes gingen “zitten”. Toen we ze gingen voelen, we de personages werden. Toen we gingen merken dat het heel bijzonder was wat we aan het doen waren werden wij het ook. Bijzonder, allemaal op onze eigen manier met onze persoonlijke bijzondere kwaliteiten. Wie had een jaar geleden gedacht dat Tineke in haar eentje een dansje zou doen, in een kerk, met een petje op?
Of dat Hennie bijna het volgende bandje in zou moeten spreken: “Al onze medewerkers zijn in gesprek, blijft u aan de lijn, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen”?.
Nog even en dan gaan we weer door naar het gewone leven, maar nu, ook maar voor heel even, kijk ik nog even een heel klein stukje terug.

Een aantal van ons zagen er, kort voor aanvang, rondom slecht uit. Ik noemde al Hennie, maar Lia zag dun van de geldzorgen en toen ik uit mijn ooghoeken naar Mathilde keek kwam er een draaiboek langs. Potsielalala. In verschillende formaten en langs verschillende wegen kwamen die tot ons en iedere versie, echt iedere versie, leek nergens op de vorige.
Stress had niemand. Naaimachine Tiny niet, ook niet toen de lantaarnpalenborden vernield of verdwenen bleken en de schoolbanken overbodig.
Marian niet, (ik noem haar thuis de lachende onweersbui), die was gewoon in 1 X “vrouw van het geluid” en was dat onverbeterlijk. Ik bedoel maar. Zomaar een paar voorbeeldjes van een ploeg vrouwen in opperste staat van rust en controlebehoud. En dan heb ik het nog niet over die schooljuffrouw die zeer uitgeslapen en nergens autoritair de afspraken van het hele jaar dubbel onderstreepte. De lieverd.
Ook de Maestro had nergens last van. Alleen, die éne keer, toen hem op een valreepje “ Nog één keer een laatste vraagje” werd gesteld, was het antwoord: “Dat kan ik er nu niet meer bij hebben” …..Waarbij?

Nee, ik ga geen verslag doen van het concert. Met een beetje goeie wil gaat Leida ons van beeld en geluid voorzien en dat zal alles zeggen.
Maar wat geen mens ooit zal zien is hoe gestroomlijnd je in no time een kerk verbouwt tot concertzaal. Daar heb je Atie voor nodig die er een clavecimbel inrijdt. En niet alleen een clavecimbel, Tineke Haantje de Voorste rijdt er een complete foyer in want wat is een concertzaal zonder dát!
Vele handen maken snel licht werk; verhuizen alles wat met God te maken heeft naar zolder, hoe komt het toch dat het Bijbelverhaal van de marktkooplui die een tempel bevolkten en er door Jezus zelf uit werden gesmeten me nu zo helder voorkomt? Ineens is er een bar en een kassa, zijn er coulissen, ruim bemeten coulissen. Het gefrummel achter die schermen, gefrummel met bezems en hoeden en mandjes en parasols en omslagdoeken en een geluidsinstallatie en spiekbriefjes en in de weg lopende solisten…… heel ontspannend. Net een concertgebouw. Een echt concertgebouw.

Nou ja. Het is voorbij. De verjaardag van Canto. Het werd een feestje waarin ze vierde dat ze zichzelf kan overstijgen. Ze had succes en maakte gelukkig. Ze is gelukkig. En dat ze Dido mist, tja, dat is nou eenmaal zo.

Inloggen Powered by ESVUB